Wat zeg ik? Veel dingen zijn zwaar. Veel dingen die om me heen gebeuren die zijn niet goed of fijn of zelfs de bedoeling. Zoals liefde. Dat is vaak de oorzaak van veel problemen. Gelukkig bij mij niet; ik heb anolI en zij heeft mij, maar toch…. Vanavond blede een vriendin van me mij op. Helemaal overstuur. Ze had het verkloot volgens haar bij een goede vriend van der. Ik ga niet op de details in, maar ik weet dat ze er erg onder gaat lijden. Een ander iets is dat ik dan weer een blogje lees op Hyves van iemand die het zwaar valt om elk weekeind afscheid te nemen van haar vriend. Ik kan me zo voorstellen dat dat inderdaad heel lastig is.

I k heb ook dingen mee gemaakt en gedaan die niet netjes en leuk waren. Sommige dingen waar rond uit erg slecht van mij. Ik heb een vriendin van me diep gekwest en daardoor een vriendschap ongedaan gemaakt. Iets waar ik veel spijt van heb. Ze wou de ‘oude’ David terug. Een pad wat ik niet kon bewandelen. Ik kan alleen vooruit, en dat was niet wat zij wou. Nu begrijp ik via via dat dat ook niet was wat zij bedoelde, maar het is nu te laat ben ik bang om er iets aan te doen.

Sommige dingen zijn zwaar. Een gesprek met de moeder van je lief moeten voeren bijvoorbeeld om de relatie ‘openbaar’ te maken bijvoorbeeld. Dat is moeilijk en zwaar. Werken in een drukke tijd en te horen krijgen dat we de druk nog iets op gaan voeren is ook niet echt leuk. Maar dat zijn dingen waar je over heen komt en gewoon goed op tijd aan moet geven dat je niet harder kan werken.

Ik ben bedoeft om de dingen om me heen. Ik weet dingen, maar mag en kan ze niet zeggen. Ik probeer te bemiddelen soms, en dat gaat ook lang niet altijd goed.

Maar bovenal probeer ik mezelf weer te worden. Ik ben goed op weg. Ik heb mijn leven bijna helemaal op orde en kan weer genoeg dingen alleen. En als ik dan weer zo iets onschuldigs zie als dit pupje… Woron heet ie, en hij is van mijn ouders. Hij is echt heel lief en hij is zo onschuldig. Heeft nergens weet van. Wil de hele dag spelen en kan niet genoeg aandacht krijgen.

Ik vraag me wel eens af of niet iedereen zo zou kunnen zijn; jong en onschuldig. Geen gezeur, gezeik of drama. Gewoon leuk en lief met elkaar omgaan. Gewoon zoals we waren toen we kinderen waren. Weet je die tijd nog, dat eigenlijk niets belangrijk was. Geen gedoe met geld, relaties of wat dan ook? Gewoon spelen, leren en leuke dingen.

Ik spreek hier natuurlijk wel over mijn kindertijd; niet over de kindertijd die ik ook hoor. Het zal wel aan het seisoen liggen… De dagen worden korter en de nachten langer, de depri stemmingen komen weer om de hoek kijken.

Maar goed, ik zal gaan slapen en morgen weer voor loonslaaf gaan spelen. Grapje hoor; ik heb plezier in mijn leven en probeer dat ook zo te houden. Gelukkig heb ik een blog waar ik veel kwijt kan.

Like

Unlike