David's Dingen, Mijn bloghonk

Archive for the ‘Vriend(in)en’ Category

Weekeind en plannen….

woensdag, augustus 22nd, 2007

Ik krijg het druk. Niet alleen op mijn werk, ook in het weekeind. Dat is niet erg, dat is het leven, maar ik ben geen ster in plannen. Morgen of overmorgen komt Sas terug van vakantie. Zoals je je mischien voor kunt stellen moet ik haar dan ook even zien. Dat gaat denk ik best heftig worden, maar niet lang (helaas)…

Dan hebben we vrijdag. Meteen na het werk komt mijn aller beste …

Ik krijg het druk. Niet alleen op mijn werk, ook in het weekeind. Dat is niet erg, dat is het leven, maar ik ben geen ster in plannen. Morgen of overmorgen komt Sas terug van vakantie. Zoals je je mischien voor kunt stellen moet ik haar dan ook even zien. Dat gaat denk ik best heftig worden, maar niet lang (helaas)…

Dan hebben we vrijdag. Meteen na het werk komt mijn aller beste vriendin naar Heerenveen om te helpen in mijn huis in Steenwijk! Dat vind ik echt zooooooo lief van der. Echt, wat me ooit door mijn vader verteld is klopt echt: in je leven heb je maar een paar echte vrienden. De meeste mensen hebben er 1, sommige 2… Ik heb geluk, ik heb er 3. Mijn beste vriend Bram, mijn bloedbroeder Alex en mijn harts vriendin Alisandra.

En Saskia dan vragen sommige zich nu misschien af. Er zit een groot verschil tussen je partner en je beste vriend(in). Vind ik tenminste. Tegen beide kan je alles zeggen, maar met je partner, ik weet niet… Daar heb je 8 van de 10 keer ook een sexuele relatie mee, daar deel je innige momenten mee. Daar doe je romantisch mee. En met je beste vriend(in) doe je gewoon leuke dingen, sta je voor klaar als het nodig is, grijp je in als het mis gaat etc….

Maar om terug te komen op dit weekeind. Dan gaan Alis en ik dus klussen in Steenwijk. Dan gaan we echt lol hebbenb. Die avond heb ik een feestje, daar kan ik niet lang heen, maar toch. En daarna is het tijd voor Smitty Palace Eesveen!! Even lekker stappen. Misschien dat er meerdere mensen heen gaan die ik ken, dat zien we nog wel even. Maar goed.

Ik heb zin in de aankomende dagen. Lekker bezig, lekker stappen, Saskia weer zien……. En natuurlijk omgeven zijn door mensen die om me geven. Heerlijk, ik zeg: het leven is mooi!

by

Twitter; MSN openbaar?

maandag, januari 26th, 2009

Image via CrunchBase

Twitter is iets bekends in deze tijd. Althans in Amerika wel, en nu ook met steeds meer Nederlanders op Twitter . Laatst nog is een vriend van me begonnen met “Twitteren”. Mooi moment om eens stil te staan bij Twitter. Wat is Twitter nu eigenlijk? Is het een microblog ? Is het een soort openbare MSN ? Wat is het?

Twiiter werkt eigenlijk …

Image representing Twitter as depicted in Crun...
Image via CrunchBase

Twitter is iets bekends in deze tijd. Althans in Amerika wel, en nu ook met steeds meer Nederlanders op Twitter. Laatst nog is een vriend van me begonnen met “Twitteren”. Mooi moment om eens stil te staan bij Twitter. Wat is Twitter nu eigenlijk? Is het een microblog? Is het een soort openbare MSN? Wat is het?
Twiiter werkt eigenlijk als volgt; je geeft in 140 tekens je “status” aan. Bijvoorbeeld: “Ik ben lekker aan het wachten in de file naar Amsterdam.”. Dit is een van de mogelijkheden. Maar alles is eigenlijk toegestaan (mits je je aan de voorwaarden van Twitter houd, uiteraard) Het kan dus van alles zijn, van je hart luchten tot en met vragen aan mensen. Er zit ook een functie in dat je kunt antwoorden op mensen. Zie daarvoor mijn eigen Twitter account waarin ik dat regelmatig doe. Maar waarom vergelijk ik het dan met een openbare MSN?
Ten eerst moet je je goed beseffen; standaard is Twitter openbaar!!! Dat wil dus zeggen; iedereen kan het lezen. Niet alleen vrienden en familie, maar ook collega’s, je klanten en je baas! Dus standaard is niets privé! Dat kun je veranderen uiteraard, en je updates privé maken. Dan maak je het meer als je MSN gesprekken; niet voor iedereen zichtbaar. Mensen moeten echt aangeven dat ze je updates willen volgen, en dan kun je ze daarvoor al dan niet toestemming geven…
Ten tweede worden, als je status updates openbaar zijn, je updates door Google en dergelijke (al dan niet speciale) zoekmachines geïndexeerd.  Daardoor zijn ze makkelijker te vinden. Dit kan handig zijn als je vragen hebt over een bepaald onderwerp (kijken wat mensen hier over te vertellen hebben) maar kan ook in je nadeel spelen. Bedrijven houden Twitter vaak in de gaten om te zien of, en zo ja wat, mensen over hun bedrijf te melden hebben. Je ziet dit ook bij verschillende projecten van bijvoorbeeld Open Source, maar ook gesloten projecten, die gewoon op Twiotter een account hebben zodat je ze snel iets kan vragen, of prijzen. Weer via dat antwoord systeem.
Ander voorbeeld is dit blog zelf met zo genoemde “TweetBacks”. Als je op de knop boven in dit artikel klikt word je omgeleid naar Twitter met een bepaalde tekst al in de status update. Als je @davidakachaos en de URL laat staan, komen de antwoorden als magisch hier onder te staan. Twitter comentaar dus Smile
Twitter is nog niet extreem doorgebroken in Nederland bij de “MSN generatie” en ik denk dat dat ook niet echt erg is. Mensen moeten zich eerst goed beseffen dat Twitter openbaar is! Als je dat eenmaal goed weet, is er niets aan de hand. Eigenlijk (stiekum) kunnen we wel zeggen dat Twitter MSN voor grote mensen is Razz

Reblog this post [with Zemanta]

by

Het leven is kiezen

zondag, maart 30th, 2008

Wat als je je leven zoals je dat zou willen leven niet meer in je bereik lijkt te liggen? Een dergelijke vraag werd me vandaag gesteld. Ik heb hier over nagedacht. Ik kwam uit op hoop en kiezen.

Hoop omdat je moet blijven hopen op een leven zoals je dat zou willen. Als die hoop opgeeft, streef je er ook niet meer naar en komt het er zeker niet meer van. Als je niet meer hoopt, dan word je …

Wat als je je leven zoals je dat zou willen leven niet meer in je bereik lijkt te liggen? Een dergelijke vraag werd me vandaag gesteld. Ik heb hier over nagedacht. Ik kwam uit op hoop en kiezen.

Hoop omdat je moet blijven hopen op een leven zoals je dat zou willen. Als die hoop opgeeft, streef je er ook niet meer naar en komt het er zeker niet meer van. Als je niet meer hoopt, dan word je leven stuurloos.

Kiezen omdat je elke dag weer met keuzes te maken hebt. Kiezen wat je van je dag gaat maken. Elke dag weer kiezen. Om te beginnen direct als je opstaat. Wat kies je? Kies je om de dag door te gaan als een geïrriteerd persoon, of kies je voor de lach? Moet je wachten met dingen, of gewoon maar gaan voor wat je aangeboden is?

Keuzes zijn niet altijd makkelijk. De keuze wat je op je brood doet is voor de meeste van ons makkelijk, maar de keuze of je wacht tot die ex weer terug bij je komt of dat je door gaat is een moeilijke keuze. Ik heb mijn keuze nog niet echt bepaald. Ik zie wel in dat een relatie nou eenmaal eindigd, maar ik zie ook dat dat bij andere mensen wat moeilijker ligt.

Vandaag heb ik de keuze gemaakt om eerlijk te zijn. Eerlijk tegen iedereen die ik sprak en eerlijk over wat ik dacht. Dat hebben mensen gewaardeerd in mij, iets waar ik blij om ben. De meeste mensen kunnen eerlijkheid wel waarderen, maar niet altijd accepteren.

De persoon die me de vraag stelde zit zelf ook met problemen op relatie gebied, dat schept een band. Een band die me dierbaar is. Een band waar voor sommige mensen me zullen waarschuwen, maar ik ben eerlijk als ik zeg dat ik die waarschuwingen wel zal horen, maar waarschijnlijk niet zal opvolgen. Dit omdat ik eerlijk wil zijn, om te beginnen met mezelf. Ik ga mezelf niet meer voorliegen of voor de gek houden.

Gevoelens heb je voor iemand, of je hebt ze niet. Ik heb ze, en ik wil daar niet vanaf. Het geeft me kracht en maakt mijn leven intressant. Ik zit wel eens te denken dat ik geen stereo type man ben… Ik praat over mijn gevoelens en kan ze tonen als ik daar behoefte aan heb. Veel mannen die ik ken kunnen dat niet, of willen dat niet kunnen.

Mensen; het leven is kiezen. Keuzes zijn de kracht van dit leven en kun je niet negeren. De mensen om me heen weten dat gelukkig wel. Ik hoop alleen dat de persoon die me de vraag stelde de juiste keuzes voor zichtzelf maakt. Ik kan diegene alleen steunen in die keuze, wat die keuze ook is. Dat doe je als vriend.

Denk eens na over alle keuzes die je op een dag maakt. Je zult schrikken hoeveel het er zijn. Zeker als je bekijkt hoeveel keuzes je onbewust maakt.

En dan nog een tip tot slot; glimlach meer. Glimlach eens naar iedereen die je op een dag ziet, spreekt (ook als je de telefoon opneemt of een smsje stuurt) en die ontmoet. Niet overdreven, maar denk gewoon leuke dingen. Dan komt die glimlach vanzelf. En let dan eens op de reacties van mensen. Veel leuker toch?

by

Zoek en gij zult……

donderdag, maart 27th, 2008

Altijd ben ik nu op zoek. Waarom? Misschien raar om te zeggen, maar ik ben op zoek naar geluk. Dat zijn we eigenlijk allemaal wel. Allemaal zijn we op zoek naar die ene persoon. Die ene die ons gelukkig kan maken en die ook voor jou zelf wil gaan.

Maar ik ben ook gewoon op zoek. Waar naar precies? Weet ik niet. Misschien ben ik gewoon altijd zoekend. Zoekend naar mijn geluk. Ik ben het ergens …

Altijd ben ik nu op zoek. Waarom? Misschien raar om te zeggen, maar ik ben op zoek naar geluk. Dat zijn we eigenlijk allemaal wel. Allemaal zijn we op zoek naar die ene persoon. Die ene die ons gelukkig kan maken en die ook voor jou zelf wil gaan.

Maar ik ben ook gewoon op zoek. Waar naar precies? Weet ik niet. Misschien ben ik gewoon altijd zoekend. Zoekend naar mijn geluk. Ik ben het ergens kwijt geraakt, maar ik ben weer op zoek.

Op zoek naar mijn geluk. Ik heb het gelukkig druk. Druk met werk, druk met mensen opbeuren en opvangen, druk met mezelf afleiden. Want als het donker word, en iedereen 1 voor 1 van MSN verdwijnt, naar huis gaat of weet ik wat… Dan begin ik met denken. Denken aan tijden, niet erg lang geleden. Denken aan wat ik anders kon doen, wat ik anders had moeten doen.

Denken aan vrienden, familie. Ik denk me suf. Ik denk me gaar. Mensen om me heen steunen me, vertrouwen op me en zien me meestal als een goede vriend. En dan denk ik; ik wil eigenlijk meer. Meer dan die jongen die zo goed kan luisteren. Meer dan die ene jongen die je laat lachen en je laat denken.

Mensen om me heen snappen me wel. Ze snappen hoe ik me voel. “Het heeft tijd nodig” zegt de een, “Je moet je niet zo dik maken, het komt weer goed” zegt een ander. Allemaal waar. Echt, dat weet ik en geloof ik. Maar toch zit er verlangen in mijn kop.

Liefde moet een uitlaat klep hebben. Een plek om naar toe te gaan. Dat weet ik ook. Gelukkig begrijpt 1 iemand dat en laat me. Tot op zekere hoogte in ieder geval. En ik weet dat het belachelijk is, maar dat kwetst me. Waarom? Weet ik ook het antwoord niet op. In de war raak je van dat soort gevoelens. Dat soort ideeën in je kop.

Mensen snappen me, zeggen ze. Dat vind ik lief, echt. Maar soms vraag ik me af of ze echt weten wat het is. Met je ziel onder de arm lopen noemen ze het geloof ik. En dat is niet het ergste; het ergste is die liefde. Die onbeantwoorde liefde die ik nog steeds voel. Die ik gewoon heb. Een relatie is neit iets wat me nu goed zou doen zeggen sommige mensen. Misschien hebben die gelijk. Maar, en dit klinkt vaag maar ik zeg het toch, een one-night-stand is dan toch niet erg?

Gewoon even dat gevoel kwijt kunnen bij iemand. Ook al weten we dan allebei donders goed dat het nergens naar toe lijdt, maar dat is ook de bedoeling. De bedoeling is gewoon even een samenzijn, even de dingen om je heen vergeten. 1 avond…

En nog loop ik te zoeken, te zoeken naar iets. Ik weet niet wat, of wie. Ik zoek… Maar waar ik ook kijk…. Steeds weer die pijn, die pijn van haar hier bij me missen zoals in dat lied.

Een relatie? Zou ik nu niet kunnen… Een avontuurtje? Ik ben jongen genoeg om daar geen nee tegen te zeggen. Maar dan weten beide partijen tenminste waar ze aan toe zijn; geen verplichtingen. Geen gedonder, geen vonken en zeker geen relatie. Gewoon een heerlijke avond, waar over gelogen mag worden. Waar niemand je om kan of mag veroordelen. Misschien zelfs een avond en een nacht, wie weet.

Maar gewoon een avond, waar we beiden onze liefde voor een ander in kwijt kunnen, zonder daarna er om te hoeven schamen. 1 avond fantasie…. Daar denk ik nu aan in deze stille, koude nacht alleen.

Morgen moet ik weer werken, dus nu moet ik gaan slapen. Slapen is iets waar ik tegen op kijk. Daar zie ik tegen op omdat dan de echte gevoelens weer komen. Gevoelens waar ik bang voor ben. Gevoelens die ik niet wil, maar toch heb. Ik wil aan 1 kant die gevoelens wel, maar de pijn die erbij hoort niet langer.

Zoekend ga ik zo slapen, een onrustige nacht tegemoet. Het gaat goed met mij zeg ik, maar ‘s nachts… Als alles kil en koud word… Dan komen de gedachten, de gedachten aan haar… Gedachten aan mij met haar… Gedachten van pijn en verdriet…..

Gedachten die zich vormen, idioot en verward. Ik smacht naar een teken. Van liefde zo je wilt, maar op zijn minst toch een teken van “Ik zie u graag” zelfs als het niet gemeend wordt. Ik wil gewoon ergens, bij iemand, mijn hart kwijt kunnen. Nu stroomt het over en kan er nergens mee heen.

Vanaf deze plaats wil daarom ook mijn excuus aanbieden… Mijn excuus aan 2 mensen, vrouwen. Zij weten wie ik bedoel. De ene woont ver weg van me, en de ander heb ik gezegd; “Bloed is bloed”. Jullie zijn mij dierbaar en staan me erg na aan het hart. Ik ben de laatste tijd erg in de war in wat mijn hart mij laat voelen. Vergeef me, maar oude vuren doven moeilijk. Vergeef me als ik jullie daarmee pijn doe, want ik weet dat de vuren waar ik het over heb, bij jullie al lang gedooft zijn. Maar mijn hart probeerd het steeds weer….

Maar verder gaat alles goed met mij en ga ik gewoon door. Ik moet, ik zal en ik ga gewoon door. Ik heb geen keuze. Het leven gaat snel; als je stil staat schiet het aan je voorbij….

Tot morgen… Wink

by

Op 7 dagen na 6 maand…

dinsdag, maart 18th, 2008

Zo, en nu moet het er uit. Verleden zaterdag nacht, zondag ochtend dus, is het vonis gesproken. Ik lig eruit. Mijn relatie is over. Ze heeft het uitgemaakt om een ander. Om pijn te voorkomen en omdat ik het zelf ook niet prettig zou vinden, noem ik geen namen. De meesten van jullie weten over wie het gaat en wie het betreft. Ik heb gehuild, gejankt en geweent. Ja dat heb ik. Ik ben een man en ik …

Zo, en nu moet het er uit. Verleden zaterdag nacht, zondag ochtend dus, is het vonis gesproken. Ik lig eruit. Mijn relatie is over. Ze heeft het uitgemaakt om een ander. Om pijn te voorkomen en omdat ik het zelf ook niet prettig zou vinden, noem ik geen namen. De meesten van jullie weten over wie het gaat en wie het betreft. Ik heb gehuild, gejankt en geweent. Ja dat heb ik. Ik ben een man en ik kom voor mijn gevoelens uit! Is dat raar? ik vind van niet.

Samen hebben we een heerlijke tijd gehad, maar ze vind blijkbaar dat ze met een ander gelukkiger kan worden dan met mij. Dat doet pijn, dat doet heel veel pijn. Ook omdat ik weet hoeveel ik van haar hou. Ze zei tegen me een tijd geleden; “Misschien hou jij meer van mij dan ik van jou.” Dat deed pijn, met name omdat ik dat vaker gehoord heb in mijn leven.

Toegegeven, ik geef mezelf soms te snel in een relatie. Maar na 5 maanden mag het toch? Maar goed. Ik ben de aankomende weken dus even geen zonnetje in huis. Ik probeer er niet aan te denken, niets meer te voelen. Want als ik me eraan over geef, dan huil ik weer. De pijn zit diep voor mij, heel diep. Elke minuut dat ik haar mis, merk ik hoeveel ik eigenlijk van haar hou.

Maar we moeten verder, ze wil me niet meer. Ik ben niet meer degene die ze liefie noemt, of schat, of al die andere namen die ze me gegeven had. Haar en haar nieuwe vriend kan ik niets kwalijk nemen, ze deden het er echt niet om. Maar zien kan ik ze de aankomende tijd niet. Daar voel ik te veel pijn voor. Terwijl ik dit schrijf voel ik mijn hart. Letterlijk. Ik voel hoevele pijn hij doet.

Voorlopig  even geen relatie meer voor mij. Ik wil echt wel met een meisje gaan; daar ben ik ook wel weer een ‘echte’ jongen naar. Maar ik waarschuw der dan wel; mensen hebben me pijn gedaan, door te snel tegen me te zeggen dat ze van me houden. Ik heb er zelf ook schuld aan gehad. Dat wens ik niemand toe (behalve me ergste vijand) en daarom dat ik niet snel meer kan zeggen dat ik van iemand hou.

Onthoud altijd meiden; altijd als een jongen zoals ik zegt dat hij van je houdt, dan is dat geen grap. Dan is het niet “zo maar iets om te zeggen”. Dan meent hij het echt en oprecht. En als je dan niet zeker weet of jij wel van hem houd, zeg dat dan. Zeg het hem meteen. Dan weet hij waar hij aan toe is. Misschien dat het dan ooit nog kan groeien, als jullie lang genoeg bij elkaar blijven, maar zeg het meteen.

Ik heb hiervan geleerd. Ik heb geleerd, dat als ik van een meisje hou, en ze vraagt om tijd om na te denken schreeuw ik keihard NEE! Ik zet der meteen voor het blok, met het gevaar haar te verliezen. Ik wil iemand die 100% voor me gaat, niet minder.

Dit klinkt als een verkapte contact advertentie, maar dat is het dus niet he! Ik wil best het eens proberen, maar nu… Nee…. ik heb nog een heel klein sprankje hoop…. Ik wil zo graag dat ze bij me terug komt. Dat is voor de meeste van jullie misschien niet voor te stellen…

Maar boven alles heb ik dit geleerd; LIEFDE DOET PIJN!!!!

by

David's Dingen is Digg proof thanks to caching by WP Super Cache